اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

همیشه ترسیده‌ام

از نگاهی که ویرانم کند

از به تو چه گفتن هایت....

شما را به جای همه ی کسانی که می شناخته ام ... دوست می دارم



شما را به جای همه ی روزگارانی که نمی زیسته ام ... دوست می دارم



به خاطر صدای باران که زیباترین اهنگ زندگیم بود...



و برفی که آب می شود و برای نخستین اشنایتمان ...



شما را به خاطر دوست داشتن ... دوست می دارم ...



شما را به جای تمام کسانی که دوست نمی دارم ... دوست می دارم ...



خداحافظ دوستان من ...



خدا حافظ مهربانان...



قطره هایی که روی گونه هایم می لغزند اشک نیست...



دیشب ...



خاطرات با شما بودن را در کوچه قدم میزدم...



باران بارید...



من رو به آسمان کردم...



باران در چشمانم بارید...



این قطره ها را چشمانم برای شما از باران امانت گرفت...



تا امروز با تمام تنهایی ام به شما هدیه کنم...



این قطره ها سهم شما از باران دیشب است...



اگر گونه هایم سرخ شده اند...



اگر می لرزم...



به خاطر سوز سرمای غربتی است که در دوری از شما دیده ام...



من فراموشتان نمی کنم...



خداحافظ دوستان من ...



خداحافظ مهربانان...

همه بازیچه آنیم

همه بازیچه کاتب

و یا بازیگران بازی خونین

و وقت بهت و حیرانی

به ناگه فصل پایانی

که بازی نیست

خون‌بازی‌ست

روزهایِ دیوارهای قدیمی،

روزهایِ کوچه‌های آشتی‌کنان.

بر من ببخش دخترکِ معصوم،

من نمی‌دانستم،

این جاده، انتهایش ویرانیست.

در نیمه راه رهایت کردم،

اما خدا می داند ...

....بی تو، ویران شدم.