اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

سکوت...

با عطر تو هنوز نفس می کشد ...

پرنده در قفس خويش
به رنگ و روغن تصوير باغ مي نگرد
پرنده مي داند
كه باد بي نفس است
و باغ تصويري ست
پرنده در قفس خويش
خواب مي بيند

. . . و عشق با سوت هیچ پاسبانی نمی ایستد

به مدد انگشتان یخ زده ام

بر روی شیشه های سرشار از نفس

من

خود را در گریههای شما شستهام

شریک رویا و غمخوار خستگان ...!

من شاعرم

عجیب ِ نزدیک به روح آب

بسیار خسته به نماز نی ،

در این بی راه راه

کسی را دوست می دارم

که از تبار آفتاب است و صبح خورشید در سینه اش پیدا

که سایه سار عشق اش ، خنکای هبوط من است



و دستانش

نوازش گر نازک تنهایی من .

غرق اندوه شبم!

و در این تنهایی

طرحی از صورت خورشیدی تو

بر مزارم جاریست ...

من ،

این شهر را بی تو باور ندارم !

که طرحی از خاطراتت بر سنگفرش خیابان جاریست ...

و من ،

چه تنهایم ؛

آن هنگام که از کنار کوچه پر عطر یاس تو رد می شوم

پشت کاجستان، برف.

برف، یک دسته کلاغ.

جاده یعنی غربت.

باد، آواز، مسافر، و کمی میل به خواب.