اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

در تقویم من
سردترین فصل سال
نگاه توست.

میخندد، امابی من...

گریه میکند، اما بی شونه های من...

میخوابد، اما بی آغوشِ من...

میجنگد، اما نه بخاطر داشتن من...

سالها رفت و كسي
دعوت پاك مرا
- كه دل غنچه آرام تمنا مي كرد-
پاسخي گرم نگفت!
و من خسته
چه شب ها
كه به بيگانگي انديشيدم

وقتی می خواهم لب بگشایم
سراپا مسلح می شوی

ابیاتی ک در دهانت قطار می شود

و

هوا هم به قصد زایش جنایتی تاریک

خیله خب

تسلیم

من ک شاعر نیستم

فقط خواستم دوباره

سلام بگویم

یک نفس با تو...