اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

بر دست هایت دخیل بسته‌ام
به درخت
به آب
به آفتاب
سوگندشان داده‌ام
نمی‌توانم شاعر باشم
اما از نوازششان
ساده بگذرم...

نمی‌توانم برایت شعری نگویم
نمی‌توانم دست‌‌های غمگینم را
روی مژه‌گان خیسم نفشارم
غمم بسیار سنگین است

من وخداوندهرروز صبح فراموش میکنیمــــــــــــ او خطاهای مــــــــــــرا

و من لطف های او را ............ با ارزوی بهترین عیدی از دستـــــــان مهربان او

عیدتـــــــــــان مبارکــــــــــــــــــ

سکوتت بی چتر و بی کلاه
آواز میخواند
برف ریخته روی شانه‌هات
پاشیده روی موهات
من از پیاده روهای این شهر
گوشم تیزتر است
از عابرانش
چشمم حریص‌تر است
جا پای تو را
هیچ‌کس
جز من و برف
پیدا نمی کند...

دلـــم مــی خــواهــد نــامـــت را صـــدا کــنـــم ...





یـــک طــور دیـــگــر





جـــوری کـــه هــیــچ کــس صــدایــت نـکــرده بــاشـــد





یــک طـــور کـــه هــیــچ کــس را صــدا نـکــرده بـاشم





دلـــم مــی خــواهـــد نــامـــت را صـــدا کــنــم ...





یــک طــور کــه دلـت قرص شود که من هستم





یک طور که دلم قرص شود که با بودن من ، تو هم هستی ...

کـسـی چـه مـی دانــد ؟ !





شاید روزی بیاید که حال من هم خوب شود ...





هــوا خـــوب شـــود ...





عــشــق خــوب شــود ...





و تـــــو ...







خــــوب مــن شـــوی !!!

هـیــــس…





حــواس تــنــهــایـــی ام را





بـــا خـــاطـــرات خـــوب





بـــاتـــو بــــودن





پــرت کــرده ام…بـگـو کـسـی حـرفـی نـزنـد…





بــــگــــذار ....





لـحـظـه ای آرام بـگـیـرم…

دوباره فال گرفتم

دوباره ...باز از نو

و آرزوی محالی

...که گام های تو

دوباره قصه ی یک مرد

و یک سفر در مِه

هزار و چند خط مبهم

ستون ستون مرده