اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

گنجی بودم در زمین
نه تو یافتی مرا
نه دیگری
رویم سیاه
با این خیالهای شاعرانه
پیدا نمیکنی مرا!

دستهایم را باز کنم
آن‌قدر باز
که این سنگ را
ببلعد در آغوش
آن‌قدر که بلرزد
بیفتد
بشکند
تا بفهمد
درد
یعنی چه!

نمی توانم باور کنم
این قندیل آویخته از خیال تو
منم
که دارد
آب می شود

از تو فرونشستن
درد کمی نیست