اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

من فقط از تو

ادراکی دارم به حس در آمده

که تنها در شعرم حضور داری

همین و بس .

روي زردست و آه درد آلود


عاشقان را دواي مهجوري

نه در برابر باد

که در کلبه ای بی خیال هر چه بادا ...باد

افسوس شبی که با قفس برگشتند


پایان پرنــــــــــــــــده بودنم را دیدند...

دریای پر خروش

دانی چرا… همیشه گریزان ز چشمِ توست ؟

چون در نگاه پر تپشت

غرق می شود

پرنده کوچکی که نمی‌دانم نامش چیست
حروف نام تو را
بر کتابم می‌ریزد،

“او”ی ِ من
قدَش، مهربانتر از تو بود …

آرامشم بودی خودت دلواپسم کردی …

در شبان غم تنهایی خویش
عابد چشم سخنگوی توام
من در این تاریکی
من در این تیره شب جان فرسا
زائر ظلمت گیسوی توام
گیسوان تو پریشان‌تر از اندیشه‌ی من
گیسوان تو شب بی پایان
جنگل عطرآلود
شکن گیسوی تو
موج دریای خیال
کاش با زورق اندیشه شبی
از شط گیسوی مواج تو من
بوسه زن بر سر هر موج گذر می‌کردم
کاش بر این شط مواج سیاه
همه‌ی عمر سفر می‌کردم …

حمید مصدق

ای کاش می‌مردم و تنها، مردکی شاعر برای تو نبودم