اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

دستان تو که نباشند

هجوم اینهمه تنهایی را

تاب نمی آورد این اتاق.

خطوط دستانت را حفظم

قلم که بدست میگیرم

صفحه مالال تابستان میشود

مرداد روزهای زمستانی ام تویی

تو...

از اینهمه دیوانگی مستمر

کدام واژه را

صرف زکات ثانیه های بی تو بودن کنم

که شعرم حلال باشد ؟

هرشب در انتظار کسی از دیار دوست

تندیس می کنم از واژه چیزی را

چیزی که اندکی فقط اندکی شبیه توست

اصلا بیا تا خود خاطراتمان بدویم

تا خط خطیهای سفید تخته سیاه

تا سرود صبحگاهی "ای ساربان".



کاش می فهمیدی

ابر دلتنگی من

سخاوت هر آسمان گرفته ای را به سخره میگیرد.

از بهار چشمان تو چه کم میشود اگر تو هم

تشنگی این واژه ها را چاره کنی کمی ؟

می نویسم یعنی بهانه ای هست .

برای غم ، شادی ، زندگی باید نوشت

تا زود بگذرند از سر ثانیه هایی که حبسمان کرده اند در این زندان زمان.

بیدار که باشی

شب از سرو کولت که بالا برود

میفهمی یک جای کار زندگیمان لنگ میزند

که این همه آرامش و سکوت و معنی و عرفان و خلاصه خودمان را

بی هیچ قصه ای حتی ، به خواب می کنیم در پی آرامش !!



و راز این تاریکی همیشه ساکت

در خفقان باغچه میمیرد و

زیبای سیاه

قربانی میشود

پیش پای خورشید در افق ...