بگذار من شکسته شوم تو صبور باش

ای هر دم من بسته به انفاس تو
زان لحظه که بند ناف را ببریدند

ای چشم تو سر چشمه ی آرامشم
گو چشم بَدان از این میان بگریزند

ای قلب تو سرمایه ی آسایشم
حوران همه بر قدمگه ات برخیزند

ای خاک ره ات سرمه ی چشمان من
از مهر تو نور در جهان می ریزند

دلتنگی هایم نفس شده اند...

از بس نفس کشیده ام...نفس هایم راه گلویم رابسته اند

گاه می اندیشم حضورت را ملتمسانه نیاز دارم

صدایت را....دلگرمی هایت را....وجودت را...

بدون پشتوانه زندگی کردن را تمرین میکنم

اری زندگی باید کرد...باید...

بی تو زندگی را (باید) کرد..

یا به قول یکی از دوستان باید ادای زندگی را در اورد..

کاش یه ماهی کوچیک بودم

تا یکی ، هر از چند گاهی

آب تنگ کوچیکم رو عوض می کرد...



دارم خفه میشم از این همه تکرار..

@♪★☂sadaf_daryayi☂★♪