اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

كاش بودي

دستهايت را مي گرفتم

دستهاي پرمهري

كه هميشه براي من غريب بود

دنياي من در تو خلاصه شده

يادم دادي عاشقي كنم

محبت كنم

به همه آرامش بدم

اما كي چه وقت

مايه ي آرامش تو خواهم بود

اگر من صیاد باشم به خاطر آتش عشق زیبایی همچون تو قلبم رو پاره کرده و عشقت رو به رنگ هجران خواهم کشید

این اشکها را ببین

باور کن

جبران میکنم تمام لحظه هایی را که
صرف دوست داشتنم کردی.

مرا

طعمه ی هوایی کردی

که

هرگز

او را

قصد آرام شدن نیست.