اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

در این دلتنگی ها زورم به تنها چیزی که می رسد
این بغض لعنتی است...

مانند آب باش ...
پاک و سخاوتمند ..

ینی نخندیم

امسال شمع تولدم درخشان می رقصد در

جشن میلادی که هیچ آرزویی جز تو نیست

اتاق من در انتظار جسمی ست ...

روح اتاق من مرده ...

مادرم برای عید اتاقم را یک روز که من نبودم تکاند!

تمام چیز هایی را که به نظرش لازم نبوده دور ریخته!

شعر روی دیوارم را کنده ؛

(( چیستم من ! زاده ی یک شام لذت بار.))

همه می گویند این جمله بد است !

مورچه ها از اتاقم کوچ کرده اند...

(( قلب مورچه ها مثل دلشان سیاه نیست، آنها عشق را می فهمند

تنهایی را نیز!))

همه می گویند باید سم ریخت تا دیگر نیایند...

اما من ...

همچنان به کوچ مورچه ها می اندیشم و دل سنگ انسانها.

آخه چرا؟‎‎