اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

کودکانمان بزرگ می شوند

و روی تمام سنگ ها را می تراشند

انسان خواهند ساخت از رویاهایشان

مرا بخوانید.

تمام که شدم

آتشم بزنید.

منتظر بمانید.

خاکستر که شدم

مرا در خزر بریزید.

نه

.

.

.



خاکسترم را در آب نریزید.

نمی خواهم غذای ماهی ها بشوم.

عریان کن قلبم را

از اینهمه بی قراری ...

دچار یک جور درد بی درمان شده ام ...

کارمان از این زار تر نخواهد شد...

بیا به خواب زمستانی برویم.