اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

هنوز هم گاه گاهی
از شیشه ی شکسته ی پنجره
قاصدکی می آید
همه را می گیرم
نگه می دارم
شاید از تو با خبر باشند

یک نگاهی به دور و برت بیانداز

همه را شاعر کرده ای

همه برایت می خوانیم

از خوبی و بی نظیری تو می گوییم

و همه می دانیم که چه بی وفایی

......

دیگه‌ خیلی‌ وقته‌ حافظ‌ غزل‌ آخرُ خونده‌

در نبودنت ذره ذره آب می شوم ...

همانند شمعی که در فراق پروانه می سوزد ...

حالا تنهایم ...

تنهای تنها ...

بدون هم درد ...

بدون سنگ صبور ...

اما باز هم عاشقانه صدایت می زنم ...

هر لحظه صدایت را می شنوم ...

هر لحظه تو را می بینم ...

در خواب

در خیال

در بیداری

وقتی به تو فکر میکنم ، بی اختیار اشکهایم سرازیر می شوند ...

با این اشکها دریاچه ای درست میشود به پهنای یک اقیانوس ...

اسمش را دلتنگی می گذارم چون پر از درد دلتنگیست ...

می دانم که می آیی و تو را خواهم دید ...

پس بیا ...

بیا در کنار دریاچه دلتنگی ...

زیر درخت انتظار ...

ساعت یک قدم مانده به مرگ ...

منتظرت هستم ...

آهای غریبه ، می خواهم سر به بالینت بگذارم ...

بگذار



دل من آسمان باشد

و یاد تو ستاره