اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

باید سر به بیابان‌ها گذاشت!

گویی مرا برای وداع آفریده اند!

آنتوان دوسنت اگزوپری

هر دلیل ِ متفاوت

آدمی را به اندوهی دیگر

رهنمون می کند

از ریگ های ته جویبار شنیده ام

مهم نیست که مرا

از ملاقات ماه و گفت و گوی باران

بازداشته اند.

من برای رسیدن به آرامش

تنها به تکرار اسم تو

بسنده خواهم کرد...

حالا آرام باش

همه چیز درست خواهد شد...

چه دریایی میان ماست

خوشا دیدار ما، در خواب!

مردانی که با پولی سیاه و مشتی نگاه ِ حریص ،

هر روز همآغوشی تازه را می جویند.

زمانیکه زنی رسوا با نگاهی مخملین ،

دلهای متزلزل مردان را به خوابگاه هوسرانی می کشاند ،

بوی عشق نمی شنوی ، بوی گناه و خیانت می شنوی...

و در این میان شاید نطفه ای در دل سیاه ِ روزی شکل بگیرد ...

و باز هم

انسانی در گناه متولد شود...

روزی دلمان خوش بود ،

به در بگوییم دیوار میشنود

اما گویی دیوار هم گوشش بدهکار حرف حسابمان نیست...