اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

باورت بشود یا نه ... !؟
روزی می رسد ؛
که دلت برای هیچ کس ،
به اندازه من تنگ نخواهد شد !

یاد سهراب بخیر

آن سپهری که تا لحظه خاموشی گفت

تو مرا یاد کنی یا نکنی

باورت گر بشود گر نشود

حرفی نیست

اما نفسم میگیرد در هوایی که نفسهای تو نیست ..

ديگــر هيــچ نـِگاهي

دِلــَش را نميلَرزانــَد ...

بیا آخرین شاهکارت را بیبین

مجسمـه ای با چـشمانی باز

خیره به دور دست

شاید شرق شاید غرب

مبهوت یک شکست،

مغلوب یک اتفاق

مصلوب یک عشق،

مفعول یک تاوان

خرده هایش را باد دارد می برد

و او فقط خاطراتش را محکم بغل گرفته…

بیا آخرین شاهکارت را بیبین

مجسمه ای ساخته ای به نام «من»

آنـکه بــیشتـر دوستـت میــدارد ، زودتــــر !!!

اینجا هر کسی

هفتاد رنگ بازی میکند

تا میزبان سیاهی دیگری باشد!

.

شهر من اینجا نیست!

اینجا…

همه قار قار چهلمین کلاغ را

دوست می دارند!

و آبرو چون پنیری دزدیده خواهد شد!

.

شهر من اینجا نیست!

اینجا…

سبدهاشان پر است از

تخم های تهمتی که غالبا “دو زرده” اند!

.

من به دنبال دیارم هستم,

شهر من اینجا نیست…شهر من گم شده است

قاریانِ خاموشِ گریه های من!

دیگر از دوری دستها و ستاره ها زاری نکنید!

من در تب و تابِ این ترانه های تنهایی،

به جای تمامِ شما گریه کرده ام

خیلی لایک داشت علیرضــــــــا