اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

آ نـــــســــــوتــــــــر ،

شــــا يـــــــــد

بــــــــــــا ران....

در ساعتي كه

قاب لحظه هايش

خالي است

حریرهای آویزان

یا کتیبه‌های به میخ‌کشیده

شاید هنوز نوبت نور خوردنم نیست..

شکسته ....


پير ...


تنها....


تو با من چه کردي ؟


شايد اين آخرين زمزمه هاي


دلتنگي ام باشد و ديگر هيچ نخواهم گفت ....

حالا که پلک عاشقانه های ما نمی پره ...

وقتی که من امروز میمیرم...

و فردا باز هم زنده ام...

تنها مدارا می کنیم دنیا عجب جایی شده...

شاید باران
از بوسه های تو بر لب من می گوید که
شب بوی باغچه این چنین عطشناک ,
غنچه های خود را به هرسو می پراکند ,
برای ربودن حسی از بوسه های یاسی رنگ تو!
ببین دنیا را
غرق قصه ماست هنوز!
و من با لالایی باران عشق توست
که هر شب
بر پنجره بی مرز رویا می بارم.

مشترک مورد نظر در حال مکالمه می باشد ....

گاهي لازمه ...