در هیاهوی سکوت زندگی...

بــانــویــی را در میــانـه راه دیـدم،کــه سبـدی پــر از آرزو در دســت داشــت،نــزدیکــش رفتــم،چشمــانــش خیــس اشــک بــود و زجـه میـزد.پــرسیــدم...تــو را ایــن چــه حــالیســـت..؟

آهـــی کشیــد و گفــت:بــرای زنـانــی مـــی نـالــم کـه بــرای رسیــدن بــه آرزوهــایشــان دلشــان را پیشکــش مــردانــی کــردنــد تـا لقمــه ای نــان بـه جــایــش بگیــرنــدو نیــز بــرای خــود مــی نـالــم کــه بـا سبـدی پــر از آرزوهــم شکــمم خــالیســت

گفتــمــ تــو چــرا نفـــروختـــی؟

گفــت:
آرزوهـــایـــم فــروشـــی نبـــودنــدچــون آرزویـــم یــک "مـــرد" بـــود


کپی پیست...ممنون از خطاب قشنگت شیرین

امیدوارم بازم روزهای شادتو ببینم وجودت برای همه عزیزه

خسته ام!

واژه ها نامردند.............

شایان افضلی

اینروزها پنجره ها نمیخندند..

روزهایم مرا به عادت انگاشته اند....

گریزگاهی جزباورندارم....

آرزوهایم را تهی یافته ام از باورزمانه....حال گله ازدردهای نوشته ام میکنی؟؟؟

چرا کسی مرا رهنمون نشد....هرچه گشودم ....بر تنهایی ام افزود...خدایا مرا پناهی هست؟؟؟؟