اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

ای مسیحا نفسی ساز که ما زنده شویم...

تو پادشاه شهر ایمانی


و من

از شهر تو ، به کدام ویرانه، توانم گریخت.

نگفتمت که منم بحر و تو یکی ماهی...

از باغ می برند تا چراغانی ات کنند

تا کاج جشن های زمستانی ات کنند

پر کرده اند صبح تو را ابرهای تار

تنها به این بهانه که بارانی ات کنند

هنوز به خانه نرسیده ام،

درست مثل کلاغ قصه ی مادربزرگ...

چند سال خاطره رو نه دور میریزم...نه فراموش می کنم...نه مثل تو سعی می کنم که فراموش کنم!...چرا که من فقط با همین چند سال خاطره ست که زندگی می کنم

مردی شکست انگار
اما صدایش به گوش کس نرسید
اما سکوت نه نشان رضایت است
از درد بی نهایت است
از درد بی نهایت

این زمین حفره ای دارد
به عمق خیانت و
چه فاصله ی گل آلودیست
بین آن چه هست و حقیقتی که در چشم هاست...!

حرفم نمی آید
حالم کمی ناخوش است
این من بدرود را به من گفته و رفته است از من...!
من نگران واژه هایم هستم
همگی پاکند ولی
گاهی آلوده صرف می شوند
و جمله به جمله می میرند و سکوت میکنند...!
سکوتی که س آن سوال پیچشان میکند
ولی ت آن تیریست بر همه توضیح دادن ها...!