اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

روزهای زندگی ام گرم میگذرد با تو ،به گرمای لحظه هایی که تو در آغوشمی
با تو گرم هستم و نمیسوزد عشقمان، ای خورشید خاموش نشدنی
همچو یک رود که آرام میگذرد،عشق ما نیز آرام میگذرد و تویی سرچشمه زلال این دل
ساعت عشق مان تمام لحظه های زندگیست ،ثانیه هایی که پر از عطر و بوی عاشقیست
ای جان من ،مهربانی و محبتهایت،وفاداری و عشق این روزهایت،امیدی است برای خوشبختی فردایت
میدانم همیشه همینگونه که هستی خواهی ماند،مثل یک گل به پاکی چشمهایت،به وسعت دنیای بی همتایت
هوای تو را میخواهم در این حال دلتنگی،امواجی از یاد تو را میخواهم در دریای خاطره های به یادماندنی
همنفسمی، ای که با تو یک نفس عاشقم
همزبانمی، ای که با تو یک صدا برایت احساسات عاشقانه ام را میگویم
حرفی نمانده جز سکوت بین من و چشمانت، که در این سکوت میتوان یک دنیا عشق را خواند
چه با شوق میخوانم چشمانت را و چه عاشقانه گرفته ایم دستهای هم را
گفتی دستهایم گرم است، گفتم عزیزم این چشمهای تو است که مرا به آتش کشیده است
همه ی دنیا فریاد عشق ما را شنیده است،هنوز هم نگاهم به نگاهت دوخته است،
چقدر قلبت زیباست…
چه بی انتهاست قصر عشق تو و من چه خوشبختم از اینکه اینجا هستم ، در کنار تو
تویی که برایم از همه چیز بالاتری و از همه کس عزیزتر
میخوانمت تا دلم آرام بماند

پرنیان سلام کردم

در حالی که لبانم بسته است و خاموشم برای تو مینویسم / در حالی که اشکهایم را پنهان میکنم اما در دلم فروزان می ماند فانوس خواستن و عشق برای تو . . . به خاطر تو . . ./ زندگی آورده است کتاب روزهای گذشته را و خاطرات بسیاری ما را احاطه کرده است / بی پرسش چه بسیار پاسخ یافتم / دیدیم که چه میخواستیم و چه به دست آوردیم / اما در دل فروزان می ماند فانوس خواستن و عشق برای تو . . . به خاطر تو . . . / چه بگویم که دنیا با من چه عدواتی کرد / نادان است آن کس که بگوید تو برای من غریبه ای / مردم چه بسیار ستم کردند بر ما عزیزم / اما در دلم فروزان می ماند فانوس خواستن و عشق برای تو . . . به خاطر تو . . .


@♪★☂sadaf_daryayi☂★♪

هر روز عصر

مرا در دوچرخه ات رکاب می زنی

تا

جلوی در خانه مان می رسی،

زیر درخت های کاج

کنار تاب هایی که از مستی بچه ها مست تر می شوند

می ایستی

در را که باز می کنم

بستنی ات تمام شده است

دور شده ام


به اندازه ی همه ی هزار کیلومتر های دنیا

از تمام آنچه مرا

به ساقه ی حس های خوب پیوند می زد

دور شده ام

دور دور

حالا

دیر شده ام دیگر

من!

و من در غروب شهر
زیر بار درخت هایی که همیشه سبز مانده اند گم می شوم
زیر بار درخت هایی که زرد نمی شوند
نمی میرند
نمی پوسند
تازه نمی شوند!
چه حسرت تلخی.....
سالهاست که پاییز ندیده ام
سالهاست....