من امشب رو به روی قالب ِ تنانی ِ عاشق پیشه ام می نشینم

و تا صبح با تحقیر نگاهش می کنم...

اما

می دانم ..

می دانم اما تا سپیده ی صبح دوام نخواهم آورد

و این تن ِ رنجور را دوباره در آغوش خواهم کشید...

نمیدونم تاکی باید در جستجوی رویا باشم

به خدا خسته ام خسته از همه از دنیا از آدماازتو

وحتی از خودم

شکوفه های خاطره در من

به زمین می ریزند

و رؤیاها

به خون خواهیت

در دلم به پا می خیزند

و در هر پوکۀ باران

تنهایی را جوانه می زنند

خدايا ميخواهم يك تكه آسمان كلنگي بخرم...ديگر زمينت بووي زندگي نميدهد......!

همین که ساعتی خبری از تو نیابم می شوم دست به دامن قاصدک های پیام آور .همین که عطر بوی وفایت به مشامم نرسد می بویم آفتابگردان های باوفا را و می نگرم به شقایق هایی که همچون تواند .فقط آنهامی توانند سلام دهند .ای با وفاترین .....

ارزوهایم پژمردند و مردند و اشکهایم جاری شد .به سادگی کوچ پرستوهای مهاجر از کنارم رفتی و به سادگی شکستن نوک مداد کودکی ام قلبم را شکستی .