اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

زندگی...

بند بند وجودم به صدا در می آید با این زخم زبان ها ...
آهنگ وجود من دردناک و سوزاننده است ...

اما شاید درمانی باشد برای دل خسته ی سه تارم ...

او که با زخمه های من فریادی سوزناک سر می داد ...

او می سوخت و مرا به آتش می کشید ...

گاهی به این می اندیشم که ای کاش زخمه ای بودم در دستان مهربانت ...

تو می نواختی و من زخم هایم را به دل ساز می سپاردم ...

تا بدانی چه آتشی به جان من و این ساز ها انداخته ای ..

شاید هم علامت رضایت است...
اما رضایت از چه...؟
از شاخه ی نیلوفر که اغواگرانه در باد می رقصد...؟
یا از صدای بوق ممتد زندگی ماشینی؟؟؟
و یا از من؟!
هرچه باشد خاطر جمع باش روزهایم از "تو" راضی نیستند...
و روزهای تو سکوت می کنند از برای اعتراض...
اعتراضی که مرا فریاد میزند...
از برای تو...

این روزهای نفس گیر...

احساس رنگ باخته ی سکوت...

این همه صدا
که به هیچ گوشی

می ریزد

در دلم رسوب می کند

هفت چشمه ی درد

بر لحظه های تنهایی ام

نبود ِ یک لبخند

جا انداخته است

کاش حالم را بدانیُ...

فرسوده ام میان قرون بجا مانده

در حسرت انسانیت ِ آدمها

و چه طولانیست این عصر دریدگی انسانی

و برده داری شیطان ....