اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

من هوس پوشیدن بارانیم را دارم

اشتباه می کنید اگر فکر می کنید

به سراغش نمی روم

در این گرما

بارانی

...

تو

چه دیارِ غریبیست

دلی که پادشاه ندارد

دهی که کدخدا ندارد

به من گذر کن و بگو:

"ای دروغگو"

هر چی که می خواهی بگو

فقط بگو

سکوت نکن

به خوابم آمدی

صدایم کردی:

بیدار شو

و

من

بیدار

شدم...

نفس کش گلویم

پُر از بَق بَقوی اشکیست

آواره ی بارانی بودم که قطره اش در حسرت ِ رخت ِخواب ِ دستانت بود...

نوازش اینجاست
دو سه خط هم بوسه
ته حس غزل
حس آرامش آب
ته معصومیت باغچه و همسایه

همچون گوهــری
میان ســنگ ها
میدرخشــی

میان انبوده آدمها....

فقط مدتی تو را از خاطره طوفان دور نگه میدارد. ولی مرا که همیشه سرگردان تو بودم تخیل همان خاطره طوفان است.

هیچ دریایی رو به من باز نمی شود



باید بایستم



و تسلیم سرنوشتی بشوم



كه هیچ گاه تو را رقم نزد.

از زمینی که زیر پاهایم نفس می کشد



تا آسمان ِمینایی او



به ارتفاع عشق فاصله هست





با این همه من خوشبختم



چرا که هر روز



پروانه هایی رنگارنگ



خود را به نخ عشق او آویزان کرده



تا مرز خاکی ِدستانم پایین می آیند