اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

زنه هیکلی تره زورش بیشتره

بله بله


یه چیزیه مدت هاس میخوام به این آقای سکوت زندگی بگم اما نمیگم

اما نمیشه....

این قلّه، نردبان قشنگی‌ست تا تو را
از پشتِ بامِ بهت و تحیر رصد کنم

ماه من...

چه ایهامِ عجیبی در نگاهش هست
پرستویی که مثلِ مرگ
پر وا می‌کند از عشق...

عصرانه‌های کوه درد....

دیوانگی دست از سر من برنمی‌دارد....

حتا همین بالا
که بیمِ زخمِ بستر نیست
گاهی تقلای پلنگِ خسته می‌خوابد
گاهی به عادت‌های قبرستان‌نشینی
باز می‌گردم.