اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

انگار خالی باشد همه چیز ، انگار که بی رنگ باشد همه جا ... به دنبال رنگ می گردم ... دنیایم شدیدا بی همه چیز شده ! درست به اندازه ی خودم ... می ترسم که گم کنم فراموشی هایم را ... فراموشی هایی که حالا جزئی از من شده .... می ترسم یادم بیاید تمام گمشده هایم را ..

و من می جنگم هنوز ...

در جنگی نابرابر که قرن هاست بازنده اش حتی، پوسیده .

و من هنوز در جنگ ام !

انگار که ته دنیا باشد و من هنوز در پی هوای تازه باشم !

چقدر بی هوده به دنبال این زمانِ تمام شده ام ...

تو هم دعوتی خوب نگاه کن

مخلفات این جشن و سرور

یک دیگ اب جوش و کوله ای که روی زمین مرا میکشد اینجا نه جوخه ی اعدامی هست

نه نیمه ی پر اسلحه ای

همگی خوش امدید

امشب برای تو برای خودم پوست اندازی میکنم

هیزم را شعله ورش کنید

من به اندازه ی عمرم پوست مچاله شده دارم

خاطراتم در کابوسی از رویاهای مندرس به حراج می رود

نبودنت را روی لبهایم به ریتمی کند مینوازم

دیگر هوا به حواس ما نمی چسبد

این کلاغ های سیاه نیز از ذهن خط خطی ام محو می شوند

حالا که من دورم از تو

و دیگر میان پلک هایت به خواب نمی روم

تکان نمی خورم از هيچ وحشتی

یه زمانی

فاصله رو نمی فهمیدم

حالا تنها چیزی که میفهمم

فاصله است...

ستاره ای در آسمان نیست.وماه می گرید

عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه سرشت

که گناه دگران بر تو نخواهند نوشت

من اگر نیکم و گر بد تو برو خود را باش

هر کسی آن درود عاقبت کار که کشت...

موهآی هشمشون 1 رَنگیه..

مرگ ب روایت سوختن....