مرسی

صدایم کن




به شیوه ی سکوت ،



به سَبک ِ تلنگر باد



بر پنجره ها ،



به مهربانی



سایه با آفتاب ،



به رسم نوازش ِ مهتاب بر گیسوی ِ تنهایی .



صدایم کن ...



که در بی انتهاترین نقطه ی ازدحام فریاد



کم آورده ام



صدایت را !!!

چشمانم را می بندم




به روی تمام خوابها ،



فارغ از تمام خیالها !



آنقدر عریان است



تنهایی ام

که تن پوش شب نیز



بر آن مستور نیست .