اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

حالم را که می پرسی

دیروزی در من ، زنده میشود

که به پای ِ تو سوخت

و فردایی

که پرسیدنی نیست

آنجا که واژه ها

از هراس گزمه های شهر

پنهان شدند در هزار توی درد

تا گلوی سکوت را بخراشند

دیگر از تقویم هم گذشت کارمان

بس که در

روزهای خستگی و شبهایِ انتظار

تکرار شدیم .

بالی برای پرواز

کاش چشمانم لال بود ...

آنقدر

کاش دل داشتم

تا از بیم تنهایی

روزمرگی ها را

ماوای دردهایم نمیکردم و

رنجهایم را می زیستم !

خیالاتی....

خط کشی های سرخ خیابان...

باران نمی بارد

چشم بی خوابم خشک شده

نماز شب می خوانم

در ایستگاه راه آهن چیزی اتفاق نخواهد افتاد

جز دست های من که گاهی به هم می لولند

و گاهی به سمت دهانم حمله می کنند...

قطاری از اینجا عبور نمی کند

این را از اول می دانستم

اینجا چیزی اتفاق نخواهد افتاد

تو برای برگرداندنم نخواهی آمد

من از بی آبی به دلیل طبیعی نمی میرم ، من حتی به خاطر آب خودم را نمی کشم. بالا و پایین پریدن من دلیل دیگری دارد! در آخرین لحظات فکر می کنم هنوز هم شاید امیدی برای پرواز مانده باشد شاید هنوز راهی برای تبدیل باله ها به بال وجود دارد...! تقلا های من بوی پرواز می دهد... شاید هم نشان بلند پروازیست...