فریاد های سیگار بر انگشتانم نشانه ی سوختن انگشتانم است اسمان .ابر. سیاهی. خون.

آتش .اشک خشک شده است فریاد خفه شده است حنجره ام قفل شده است دستانم

طلسم شده است اراجیف مغزم بسیار پس خون میخورم تا زندگی دوباره بگیرم

رسم ” خوب ” ها همین است
حرف آمدنشان شادت می کند
و ماندنشان
با دلت چنان می کند
که هنوز نرفته
دلتنگشان می شوی...

او رفت و از شعرهای پیچدارم شبی ماند که روی تنم

بوی پلکهایش را گرفت

azizami

اسمش دنیاست ...اما به حد همون دنیا دلگیرم از دنیا...

گاهی خنده بیخ گلویم را می گیرد آخرش هیچ کس نفهمید ناخوشی من چیست همه گول خوردند...

فردا یکشنبه است و
هیچ کس نمی‌داند حکایت دوشنبه چیست.

هووووووووم