اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

به خودم فهماندم تو دیگر نیستی...

این زبان بسته ها را چه کنم؟!

من خدا را نیز از ایمان خویش خواهم ترساند!!!
باور کن...

ولی تردید مرا زجر می دهد

نمی دانم این خیسی اشکهای توست

یا

خیسی شرم این جاده از شکست دوباره ی من؟؟؟

من ب ایــن خوش اخلاقی

با غربت دل ساختم

تنها و رها ماندم

حال خاکستری سردم

پاییزی و بی برگم

از تو خبری افسوس

از تو گذری افسوس

سلام

آری

دنيای من اتاق كوچكی است

با شبح‌هايی سرگردان

بيرون زده از ذهنی باد كرده

و من گاهی فكر می‌كنم

شرجی‌ترين هوای دنيا

در اتاق من جريان دارد

هديه عاشقانه من است

خيالم نيست

كه بدجنس و پر رويی

برايم شانه‌یی بفرست

با آيينه‌يی چركين

و يك فانوس كهنه

كه در شبهای تاريكم

به تنهايی بگريم

و فانوسم بسوزد

و من گيس سفيدم را

بدان آيينه و شانه

به آرامی بيارايم

دلم را باز گردان ...

مرا كه در خنده‌ها و گريه‌ها خلاصه می‌شدم ...