اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

این خطوط سیاه سر درگم
دل من، روح من، روان من است
آنچه از عشق او رقم زده ام
شیره‌ جان ناتوان من است.

منزل مردم بیگانه چو شد خانه چشم
آنقدر گریه نمودم که خرابش کردم
شرح داغ دل پروانه چو گفتم با شمع
آتشی در دلش افکندم و آبش کردم

می نویسم از روزهای سکوت زندگیم....

رد ِ پای عبور تو....

باد

باران

خزر

تو.....

دنیای بی گانه ای ساخته م .. همه رویش پُر ِ ابر ..

صدا ، صدای نبودن ست ،
صدای بی صدای مردی ،
در گوشه ای از دنیایم
به گوش میرسد ،
مردی ک ِ تنها صدایش به آسمان می رسد

چه حیف !!!

روزهایی ست ک ِ
لبریزت میکنند از عشق ،

بی بهانه

مثل درختی در پاییز ،
وقتی تمام برگ‌هایش را
باد برده باشد

کجای قصه م بودی....

به سرزمینی بی رنگ !