اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

با تمام خستگی

می نشیند و تمام قصه را

تمام می کند...

من حواسم به مزرعه نیست

حواسم به دستاته...

اجازه خنده هست؟

دلتنگم می کنی

...دلت را به خانه برگردان...

سرما سرد است

حرف آفتاب را نمی زند

بی گمان در هجران،

از رنج در امان خواهیم بود!

صبور باش!

این تنهایی نیست

خوشحالی مردی است

که تو را دارد

وصبح خواب آلود

دیگر از خانه بیرون نمی زند...