اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

بارانی که می بارد



مثل همیشه نیست

در فرصت شستن چند استکان ، به شعری تازه می اندیشم

به اینکه پروانه کتابی ست

که باد پس از خواندن باز می گذارد


نه ! اسکاچ را به دیواره استکان می کشم

به مسائل مهم فکر می کنم

به ویروس هایی که باید از استکان

به چاه آشپزخانه کوچ کنند


نه! به مسائل مهم تری فکر میکنم

اسکاچ را در استکان فرو می روم

دستی به چاه های سیاه واقتصاد کلان...

صبحی نمی آید

چرکنویس شبم را

پاک کند



آتشی روشن کن

تا بسوزیم



(به یاد منوچهر آتشی ودربدری شعرهایم )

سکوتــ مهربونــ میشود

میزی پر از کتاب و کاغذ و پوشه

و تو

با موج نقره ای مویت

رنگ مهربان چشمت

و صدا... صدا

تنها صدا

ی

گرفته

بازمانده ی شکوهی ویران

بر من بوسه ای به یادگار بنویس

خیلی وقته آسمونم پر ابر و رنگ دوده

قصه ی من تا همیشه زیر گنبد کبوده

دربي خبري محض

برايت غزلي بسازم

پاییز مرا به بادفراموشی سپرده ست

وگرنه آوازی داشتم

به باد بدهم

بی خیال

اگر دهان پنجره ها

بوی پاییز میدهد...