اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

این روزها…”بغض” دارم!

“گریه” دارم!

تــــــــا دلت بخواهـــــــد…

“آه” دارم…!

ولی “بازیگر”خوبی شده ام…

“میــــــ خنــــــــدم”

میتوانم شــــاد باشم ،

راحـــت است . . !

کا[!]ت چشمانم را ببندم و به خیـــال بروم . . .

همین امروز یا فردا تورا از دست خواهم داد

کلمات خیس و باران خورده ام را در دست می گیرم، امسال هم.........

وقتی بودی زنده بودم !
دل از اینجا کنده بودم !
مثل یه پرنده بودم !
حالا تو شکسته بالی ، نازنین ! جای تو خالی !

از کودکی تا مرد شدن راه سختی را آمده ام

نیستی ببینی من دهان همه عاشقانه را در دوریت سرویس می کنم....

پرنده را دیدم و آموختم در آسمان آبی ای که هیچ وقت انتهایش را ندیده ام به پرواز درآیم... برگ ها را دیدم... یاد گرفتم سبز باشم،

سبزسبز، با طراوت و شاد و هر وقت خزان زردم کرد، بدانم که دوباره خواهم رویی

چقدر مرد شدن زمان میبرد !

هوای ابری خزر و آهنگهای رضا صادقی و یاد تو .............

یک ستاره از مدار چشم من گذشت

رفت ، آن طرفتر از تمام لحظه ها

رفت، تا بهار را بیاورد

رفت تا پرنده را صدا کند

;رفت تا

روزهای خالی مرا پر از خدا کند

رفت ومن

غرق بی بهانگی شدم

با عبور تو یک ستاره از مدار چشم من گذشت

رفت و آنطرف تر از تمام لحظه های من غروب کرد

...رفت و هیچگاه بر نگشت

حالی از من نمی پرسی از منی که بیقرارم

می دانم آن قدر رفته ای

که برگشتنت

مثل آرزوهای کودکانه ام

محال شده