اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

درون من خاکستری

و میان گریستن، سکوت و تاریکی لبخند می زنم ..

روزهایم تمام نشده اند و شب ها را تا صبح ثانیه کشی می کنم ..

آدمها، حتی آنهایی که هیچگاه اسمشان را نشنیدم را می شناسم

آواتار جدیدت مبارک سما

مدتی ست
ذهنم را خالی کرده ام
از خیال

اشکهای من

صدای شکستن شیشه ی عمر

ناله های بی پایان،بگذرد بی جواب

طنینِ همیشه آشنای ما

می آید و می رود همیشه

ای تو،شایسته ی کس نباشی همچنان

بی کسی کن عمری

سکوتِ بی کسی،زیباییِ سیمایِ دل تو را دارد

گر عمری بی کس بودم از آنِ خود بودم

گر چنین باشی همه کس از آنِ تو شود

پرواز من،در خواب است

پرواز خوشی من

پر پرواز خواب آلود،در هوای گیج فصل های من

گشودن بالهایم، بهشت زیبای مرا صدا می زند

سفر، تا به سوی مقصد، اوج پرواز!

ﺳﻮﺧﺘﻢ ﻫﻤﭽﻮﻥ ﺷﻤﻊ ! ﮐﺴﯽ ﺍﻣﺎ ﻗﺼﻪ ﺳﻮﺧﺘﻨﻢ ﺭﺍ ﻧﺸﻨﯿﺪ ....
ممنون #زندگی

shab khosh

که هیچ کدومشم خوب نیست

چگونه می توان پرواز کرد

بی آنکه پرواز را ياد گرفته باشی

چگونه می توان پرواز کرد

با آنکه می دانی جائی در آسمان نداری .

زندگی بودن در میان نبودن هاست ،

صدای من صدای کلامی گمشده است

که در نطفه کور می شود

علیک سلام

این یعنی خلاء ... یعنی اندیشه ی فرو ریختن تو ، میون انبوه فکرهای من...

یعنی متلاشی شدن یک مجسمه ی زیبا ...

آبی ها سیاه میشن

قرمزها

سبزها

.

.

.

باز هم من می مونم و خاطراتم...

خوب دیگه داماد باید سنگین باشه....لبخندملیح بزن چیه این هر 32 تا دندونت پیداست تازه بیست و سومی هم خرابه