اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

کی من ......؟

آن لحظه که عشق تو در خلوت دلم نشست،هزار حباب نور در دل تاریکم شکست..

برايی عاشقی

مرا......

چیزے نمانده است...
به چل چلے گنجشگ های خاک شده...

يه عمری آرزوم این بود که با قلب تو هم سو شم


نذار بی تو هوای عشق زمستون شه تو آغوشم


تو این حالم رو می فهمی همین که باشی آرومم


نرو از پیش من حتی اگه حس کردی خاموشم


نرنجی از دلم بانو ، یه وقتایی اگه سردم


آخه این بار غم گاهی زیادی میشه رو دوشم


یه روز گفتی میری اما یقین داری که می میری


به جون تو که بعد از تو برات مشکی نمی پوشم


ندارم ناله و آهی شراب غم نمی نوشم


نمی گیرم گل و گلدون غمت میشه فراموشم


نمی مونم منم اینجا تو دنیایی که تو نیستی


چیکار کردی که تونستم با چشمای تو جادو شم


بگو که باورت میشه چقد ساده دوست دارم


با اینکه خیلی از حرفات هنوز مونده توی گوشم


به جون تو قسم خوردم بری از پیش من مردم


واسه رفتن از این دنیا دیگه مشکی نمی پوشم

تو خواهی آمد و اعجاز خواهد آمد...

کار از این حرف ها هم گذشته...

حال من و چشم هایم را هم که بپرسی...

ترجیح می دهیم خوب باشیم...

خوب که نگاه می کنی...

کسی نیست...

مهمان ناخوانده...

سلام تنهایی...

دیر می فهمی

به خاطر سردی دلی

شیشه ی یک اتاق

هیچوقت

بخار

نمیکند

سرنوشتی مبهم سرگذشتی مرموز

جسمم غزل است اما روحم همه (( نیما )) یی ست