اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

سرت به سنگی بخورد..

که روزی به سینه اش میزدی...

نميدانم کجا؟! تا کی؟! برای چه؟!

ولی رفتی ...

من بر سر عشـق پاک خود ميمانم
((تا کور شود هر آنکه نتواند ديد))

بگذار سپيده سر زند و پروانه به سوي آفتاب پر كشد.

یاشی...نباشی...

منتظری خو

در دلم...

نفس گرمت

تـو مــال منـی

خواب هایم بوی تن تو را میدهد

مهم اين است،

يه روزي

يه جايي

يه جوري

تو را ببينم.


واااااااااااای . اونوقت یه بوس ناغافل از لبات ....