اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

من در دورترین جای جهان ایستاده‌ام:
کنارِ تو.

نیومد ؟؟
هعی بابا ...

هی با قلم به کاغذ سیخ می زنم

اما

دیگر تمام صفحه ها معتاد نامت اند

انگار این قلم

جز با حضور نام تو فرمان نمی برد

درون سینه ام

سیلاب و گرداب تصاویر عروسکها

در نیلبکی خالی

ومن

زمزمه میکنم

روح سبز باران را

عشق بی بهانه را
بی هیچ قید و شرطی

برای خرج قطره های ناب دل

که درآن روح بزرگ

خبر از عمق صداقت دارد

خانه ی امن دلش

حکم آرامش قلبم دارد

جلوه گری تنفس آهنگ باران
در حجم آغاز دستان ما

مثل آب
پاکیزه و برهنه
تا منشور حضور تجزیه کند
رنگها و نیرنگهای پنهان را

برگهای دستی که میزبان مهمانی اندوهند
در فصلهای تکرار