اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

بانو......

تو را میبینم که فرو می افتی
با تن پوشی از شرحه های دلم
گاه و بیگاه

آوار میشود سرپناه انصاف

برهنه پاک زیبا

باهم ....

تو همراه میشوی ؟

در انتظار روء یا ی لحظه ی آبی سحر
خیره مانده بود به رقاصک ساعت

در شب میخک و پروانه و مهتاب

دوستداران هوس
به هجوم دل غمدیده ی من
دم به دم می آیند

حضور مبهم نا دیدنی ها

صدای وحشی گرگی
نشسته در کمین گمشده
در جنگلی دور

تو نمیدانی و من میدانم

همه بازنده از این رزم پلید

در این رزم غریب
هریکی سهم و شریکی داریم