اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

دل توشته هایم را چه کنم....

در سردی زمستان دستهایت؟

نامه هایم از سفـــــر می آید و من نیســتم

روزی که تو آمدی

به چشمان پریرویان این شهر

به صد امید می بستم نگاهی

مگر یک تن از این ناآشنایان

مرا بخشد به شهر عشق راهی

دلم برات تنگ شده

کی مثل من، واسه تو ، قلب شکستش میزنه

مثل نیلوفر و ناز ،
ساقه ترد ظریفی دارد
بی گمان سنگدل است آن که روا می دارد
جان این ساقه نازک را
-دانسته-
بیازارد

که در آیینه اشک تو ،، غم من پیداست

قطره ی اشک تو داند که ::: غم من در یاست

دل من گریه نکن !!!

سخن از اشک مخواه

که سکوتت :: گویاست...

با عشق

مي میرد.

آهسته و آرام....

از من مپرس که از کجا می آیم....

من از سرزمینی دور اما سرشار از

مهربانی می آیم.....

من هم آواز با پرندگان و هم صدا با

بهار همراه با وزش نسیم صبحگاه

می آیم......

من با کوله باری از عشق می آیم.

نگاه زیبایت را مهمان دلم کن