اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

عزیزم بگو بر میگردی

آزارم میدهی ... به عمد ... اما من آنقدر خسته ام ...آنقدر شکسته ام

که هیچ نمیگویم ٰ؛حتی دیگر رنجیدن هم از یادم رفته است.

مـیـگـــذارَم تـــا دَر گـــذرانِ لَـــحـظـه هــای چـشـم بـه راهــی بـــی



تــابــی نَــکـنَـــد!

هنگـامـی گــرگ را می شنـاسیــم؛


كــه دریــده شـده ایــم..

اما

خوب که فکر میکنم

مـــن


می بینم

تقصیر تو نیست ...

غنچه با دل گرفته گفت:

زندگی

لب زخنده بستن است

گوشه ای درون خود نشستن است

گل به خنده گفت:

زندگی شكفتن است

با زبان سبز راز گفتن است

گفتگوی غنچه و گل از درون باغچه بازهم به گوش می رسد

تو چه فكر می كنی؟كدام يك درست گفته اند؟

من فكر می كنم گل به راز زندگی اشاره كرده است

هر چه باشد او گل است

گل يكی دو پيرهن بيشتر زغنچه پاره كرده است!

این خاطره ها که تعریف میکنی واقعا راسته؟

پرم شکست تو اين قفس

تو اين غبار . تو اين سكوت

چه بي صدا . نفس نفس