مے شکنے...!

هــم چون شــآخــه ے نازک ، که بآدی وزید و آن را شکست.

مے شکنے...!

نمے بینند تـــو رآ.

نمے فهمنــــد تــــو رآ.

تنهــــآ خـــودت هستـــے با دردے که در سینــه دارے

...و لبخنــــدے ظاهـــرے که بر لبـــانت به نمایش گذاشتــه اے

چـــه مے دانند در دلت چه غــو غآئیست ، آن ها که همه

چیــــز را تنهــــآ در ظــاهـــرت مے بینند....

بس است...با خودت بـــآزے نکن...

خـاطره هایت را به دست باد سپرده ام ،

سپرده ام تا از من دورشان کند....!!!

اما ، گوئی حجم خاطره هایت بیش از اندازه زیاد است ،

باد هم برای بردنشان کم اورده است...

همان طوری که کمـــر مرا خم کرده اند...