اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

بس که شومپته

غنچه با دل گرفته گفت:

زندگی

لب زخنده بستن است

گوشه ای درون خود نشستن است

گل به خنده گفت:

زندگی شكفتن است

با زبان سبز راز گفتن است

گفتگوی غنچه و گل از درون باغچه بازهم به گوش می رسد

تو چه فكر می كنی؟كدام يك درست گفته اند؟

من فكر می كنم گل به راز زندگی اشاره كرده است

هر چه باشد او گل است

گل يكی دو پيرهن بيشتر زغنچه پاره كرده است!