اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

وقتی تو نیستی تنها می مونم

چنان طروات بر پیکره بیابانی من داده
که نشود فراموشم
چه لذت دارد بارانِ بی ابر ، ولی کجاست کسی که قدر بارانِ بی ابر را قدری بداند