اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

کی ....کی بود؟

دلم خانه ای بی دسترس می خواهد



که پلکانش از جنس اقاقی

و سقفش آبی آسمان باشد


فقط کاش یک نفر...

خانه را سبز نقاشی کند

آنقدر سبز...

که بهار هم از دیدنش سیر نشود

که ساده بنویسد مثل خودش

مثل خنده هایش

که غمگین است

مثل عطر خیس اشکهایش

مثل همه ی آینه ها

زلال و عاشق

مثل یاسمن،مثل برف

ساده مثل برگ کاغذی سفید

دیگر چیزی نپرسید...

وقتی اشک های من


تن پوش ابرهای آسمان میشود

کسی صدای باران را نمی شنود

هنوز هم پروانه های عشق تو

از آبی دل من پر می گیرند

آینه در آینه...

" آینه شکسته صدای آینه دل من است "

قلب خدا وقتی که آدم ها شاد می شوند

گاهی گریه اش می گیرد.

نسیمی ...


چون پرنیان عشق می وزد

بر پیکر من اینجا

و شانه های تو آنجا

چاره چیست؟

گاهی...

باید رفت

از دیاری به دیار دیگر