ریز می شوم!

بی من

بی خودم

بی سایه!

هزار و سیصد چند است؟

هنوز پشت پنجره ام...

.گاهی تورا کنار خود احساس می کنم

ولی چه سود

دل خوشی خواب ها چه کوچک است..

نمی دانم چه می خواهم بگویم

زبانم در دهان باز بسته ست

در تنگ قفس باز است و افسوس

که بال مرغ آوازم شکسته ست

نمی دانم چه می خواهم بگویم

غمی در استخوانم می گدازد

خیال ناشناسی آشنا هم

گهی می سوزدم گه می نوازد.....

ترانه محمد اصفهانی

مرا به خاطر داری

درختم!

همان که سال پیش با نگاه خسته و قلبی خسته تر به شاخه ام آویختی!

همان که سخاوتمندانه سر به تیغت نهاد

و شبانه جای خالی شاخه هایش را

قطره قطره

در چشم باد گریست!

حالا

چگونه ریشه ام در بطن خاک نخشکد!

حالا که در چشمهایت برق تبری می درخشد

که دسته اش از تنم جان گرفته!

شهر من خاموش است،تاریک است،ومن ازاین..

خاموشی،تاریکی،بیزارم..

همه جا به تو نزدیک است....

و من در سکوت می بازم

آهسته تر از پیچش بامبوهای مست در گلدان

آرام تر از رشد زمان روی شانه ام