اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

گفته بودی یوسف گمگشده باز آید ولی



یوسف من تا قیامت هم نشین ماه شد

همه چیز تمام شده مثل یک مهمانی که به آخر می رسد



و تو به حال خود رها می شوی



این رسم زندگیست

هیسسسسسسسسسسسس

بر فراز امروز بایست



و سکوت شب را، با ستاره هاشور بزن!



از ماه بگو



من، کویرِ سخن های ناشنیده ام...!

خدایا به فرشتگانت بسپار در لحظه لحظه
نیایش خویش“دوستان مرا از یاد نبرند

حاجتي نيست كه آزار دهد كس ما را
اينكه زنداني خاكيم همين بس ما را

در خانه پدری هنوز هم ابرها می آیند

میبارند

وباز باران مرا به یاد درخت پیر و خشک پدر می اندازد

اما از وقتی پدر رخت بست و مادر بسیار پیش تر از او

هنوز سراغ عشق را میگیرم

شما آن را ندیده اید....؟

سرم را بر سینه ات می گذارم

صدای قلبت آبستن امید فرداهاست

و من از پس دریای نگاهت طلوع را به نظاره نشسته ام