اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

نمیدانم که چیست این رمز دنیا
نمیدانم که کیست حل معما
نمیدانم چرا پا به دنیا گذاشتم روزگاری
نمیدانم این قلم را کی گرفتم یادگاری

باران که میزند....

آندم نتوان گفت که دل دارد وقلبی
کاین قصه ی عشاق چنین گفته و ...حاکیست
کز عشق برون بودن ما دست دلی نیست
کاین قسمت انسان به همین منزل خاکیست

نمیدانم چه در سر دارم اما

دوستت دارم

و این ختم کلام عاشقی تنهاست

تا پشت نگاه خیس تو .......

می خواهم درخت باشم تا موریانه ها آواره نباشند ...

درآنسوی مرداب های تنهایی

چون ذهن دستی تنها...

در آمیزه ی دیوار و باد

تصویری از رهایی و تردید خفته است

آه پنجره

احساس را به شانه های خمیده ام بده.