همیشه غمت را پنهان می کنی
از تنگناهای زندگیست
دمی بنشین
نفسی تازه کن
بار این غم را به دوش من بسپار
آبی بنوش

آرام
و
آهسته
اشعه های گندمگون خورشید
می نوازد
چشمانم را
آب می شود
اشک های یخ بسته ای
که در پی شعشعه های خیال توست
آرام
و
آهسته...

میمیرم...

تو همچنان مبهمی...

امپراطور اقیانوس هم باشی ....میشکنی....

چِ شَـری بودیااااااا....