اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

قصه ی بی رنج زیستن...

در آشوب دلم

سران فتنه اند

چشمانت !

خواب ها تمام می شوند

تو امّا رؤیای بی انقضای منی !

اینجا خیالت

بی وقفه می بارد

آفتابی شو

که خاطر باران

پر از رنگین کمان یاد توست

من هرشب بوسه هایم را

زیر بالشم می ریزم

و پلک هایم را

می گذارم روی *هیچ وقت

که بی تو برخیزم

شعر من رنگ چشاته...

مرا زیر تن پوشت بگیر

برای قدم زدن

درسایۀ برگ های سرخ و طلائی

زیر نور چراغ های خیابان

هیچ رؤیائی

به پای بیداریم با تو

نمی رسد

خواب ها

فقط خودشان را

اذیّت می کنند !