اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

اینهمه دلتنگی نمیتواند

فقط

مال همین عصر باشد

من هيچ كس را آن سوي ديوارها نداشته باشم شايد


اما

در اين شب كسالت بار

هيچ چيز به اندازه ي تلفني از فاصله ها

خوشحالم نمي كند

و زنی كه اعتراف كند

گاهي

به جاي عشق

به من مي انديشد .

اینجا فرشته ای زندگی می کند

حتا اگر

خانه ی من

بهشت نباشد

کسی چه می داند دنیا چطور روی سرم خراب می شود

هربار که به خانه می آیم

و تو نیستی !!!!

باور کنید...

نفس هایت را گریستم

بی آنکه بدانم، کدام؟

چه را محتاج بودیم ، من نفس های تو یا تو اشک های مرا؟

دوباره نفس بکش قول میدهم این بار ...!!

نرم باران میزد خیس رویای تو بودم

من دیگر از آفتاب نیم بند زمستانی چیزی به خاطر نیاوردم

جز آنکه صدایش از سرما یخ زده بود و...

اکنون در این دهکده خانه ی ماست،تنها...

مرور افکار یخ زده ام را

در امتداد ژرف سکوت یاد می آورم

و از کرشمه های نازک ابروانت

دلم ضعف می رود...

من از همهمه های بی دلیل

راه جتسم به اکتشاف رسوب های بی قراری هات

رقص خیس نگاهت را از لابلای مژه ها میشد شمرد

باران خنده و شلاق طعنه ها

و هق هق تو در گلوی گرفته ناودان