اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

از آیینه هراس ندارم

زشتی ها را انعکاس می دهد و باید درصدد زیبا کردنش برآمد...

آیینه ها دروغ نمی گویند

کاکتوس قانع است

از اطرافیانش طلبکار نیست

در هر حالتی پا بر جاست

کاکتوس تیغ دار مهربانیست...

به همین سادگی

در معبر بادها می‌گریم

..آب میشوم ..میریزم...از خود میروم...



نفسهایم اوج و فرود ندارند...

همه چیز به نرمی و لطافت آفتاب پاییزی ..و به روانی رقص سقوط برگهاست...

..آب شدنم را دوست دارم...وقتیکه همه وجودم در یک مسیر.. حرکتی آرام بخود می گیرند...

میانِ آفتاب‌هایِ همیشه
زیبایی‌یِ تو
لنگری‌ست...‌
نگاه‌ات
شکستِ ستمگری‌ست...


و چشمان‌ات با من گفتند
که فردا
روزِ دیگری‌ست.

(احمد شاملو)

و من می خواهم ..نقش بزنم..تکه گمشده پازل دلم را ... چشمهایش را....

که میدانم آیینه هزار تابش عشق ست و شیدایی ..!!

میگردم...برای همیشه...بدنبال تکه گمشده وجودم...عشقم...بدنبال چشمهایش !...

همو که هرچه آسمانست ..در ژرف نگاه گسترانیده !

تا چند در هوای تو

دلم را رها کنم

و تا چند در جای پایت

بذر عشق بیافشانم

و تا چند در سراب چشمانت

آه و افسوس بدارم

سلام نوشتم ..نبودی حتما

از محبت چه میدانید؟

برگهایتان را رو کنید

اندوخته هایتان را بر روی دایره بریزید

تا بگویم

چند مرده حلاجید...