اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

همه بازیچه آنیم

همه بازیچه کاتب

و یا بازیگران بازی خونین

و وقت بهت و حیرانی

به ناگه فصل پایانی

که بازی نیست

خون‌بازی‌ست

روزهایِ دیوارهای قدیمی،

روزهایِ کوچه‌های آشتی‌کنان.

بر من ببخش دخترکِ معصوم،

من نمی‌دانستم،

این جاده، انتهایش ویرانیست.

در نیمه راه رهایت کردم،

اما خدا می داند ...

....بی تو، ویران شدم.

به کودکم زبان محبت نخواهم آموخت.

نمی خواهم با زبانی منسوخ در میان انسانهای مدرن تنها بماند،

نمی‌خواهم بغض کند و زار بزند،

نمی‌خواهم ساعتها به دور دست خیره شود و پلک نزند.

می‌خواهم شاد باشد،

زندگی کند،

دوست بدارد!

دوست داشته شود!

ره می‌سپاریم میان حفره ها

حفره ی تولد

حفره ی رشد

حفره ی بلوغ

حفره ی لذت

حفره ی درد

نمی توان به پیش رفت جز با فرو رفتن درون حفره‌ها

و ما همواره به شوق رسیدن فرو می رویم!

می‌رویم تا حفره ای بی خروج در میان یکی از این حفره ها، شکارمان کند.

حفره ی ناگهانِ مرگ.

همیشه عشق ماندن نیست

گاه باید رفت

آری باید رفت بی تو

باید رفت با عشق

و چه پارادوکس غریبی است

بی تو رفتن

با عشق رفتن

با تو ماندن

تو نمیدونی چی میکشم....

من مرد دریایی ام ....

در کافه ای نشسته ام،

چای می نوشم

و منتظر بارانم...

باران

باران

"باز باران"...

و خیالی که مرا می بَرد در تو.

یک مُشت دانه

روزیِ گنجشکی

که مداوم،

نوک می زند به خروارها برف و یخ ...

درمیان سایه و نور،